Onkohematologia, Sarkoma eta Biriketako Unitatea

Sarrera

Zer da minbizia?

Portaera kliniko eta ebolutibo desberdinak baina ezaugarri komunak dituzten gaixotasunen multzo bat da.
Minbizi guztiak zeluletan hasten dira, hau da, organismoaren oinarrizko bizi-unitateetan. Duten hazkundean edo zatiketan modu kontrolatu gabean aldatzen direnean, masa edo tumore bat garatzen dute. Fenomeno hori non gertatzen den kontuan izanda, minbizi hori izan daiteke: bularrekoa, kolonekoa, prostatakoa, birikakoa, eta abar.
Gerta liteke masa-efekturik ez egotea, adibidez odoleko edo linfa-sistemako minbizia: Leuzemiak, Linfomak, Mielomak, eta abar.
Minbizi batek organismoaren beste lokalizazio batzuk inbaditzeko ahalmena du, hasierako fokuaren aldameneko edota urruneko egiturak: metastasia.
Ohikoena ez den arren, pertsona berak bi tumore desberdin edo gehiago izan ditzake.
Minbizien ehuneko txiki bat hereditariotzat jotzen da.

Diagnostiko eta Tratamendu Unitateen komenigarritasuna

Minbizia oso gaixotasun konplexua denez, azterketa, diagnostiko eta tratamendu egokiak egiteko espezialitate desberdinetako mediku eta erizainen konplizitatea behar du, baita pazienteari eta familiari babesa emateko unitateak ere.

Zer egiten du Diagnostiko eta Tratamendu Unitate batek?

Ospitalera iristen diren minbizi espezifiko baten paziente berri guztiak aztertzen dituen espezialista-talde bat da. Astero biltzen da, eta kasu bakoitzerako egokiena den estrategia diagnostiko eta terapeutikoa planifikatzen du.
Gainera, tratamendu desberdinak planifikatzen ditu: kirurgikoa, kimioterapikoa, erradioterapikoa, eta abar, ahalik eta modurik azkarrenean.
Bestalde, bigarren iritzia eskatzeko kontsulta batetik datozen minbizi mota horren kasuak aztertzen eta informatzen ditu, eta eskaera egin duten pertsonekin elkarrizketa egiten du.
Protokolo terapeutikoa aldizka berrikusten eta eguneratzen du, eta tumore motari lotutako aktualitateko gaiak azaltzen ditu.

Deskribapena minbizi motak

Diziplina anitzeko unitate hau astean behin biltzen da tumore hematologikoak (linfoma, Hodgkin-en gaixotasuna eta abar), biriketako minbizia edo sarkomak diagnostikatuta dituzten pazienteak aztertzeko (zentrokoak zein bigarren iritzia eskatzera etortzen direnak).

Minbizi hematologikoa edo linfatikoa

Leuzemiak, linfomak eta beste sindrome neoplasiko hematologikoak biltzen ditu:

Leuzemia

Odoleko minbizirik arruntena da, eta hainbat gaixotasun biltzen ditu. Lau mota nagusiak honako hauek dira: leuzemia linfozitiko akutua (edo leuzemia linfoblastiko akutua –LLA–), leuzemia linfozitiko kronikoa (LLK), leuzemia mielogeno akutua (LMA) eta leuzemia mielogeno kronikoa (LMK).

Diagnostikoa, nolanahi ere, sintoma ez-espezifikoak (hala nola nekea, gaueko izerdia, gorputz-azkura, pisu-galera, odoljarioak, erraz agertzen diren ubeldurak eta abar) dauden ala ez kontuan hartuta egiten da.

Tratamendua hainbat tratamenduren arteko konbinazioan oinarrituta dago. Tratamendu horien artean, polikimioterapia, erradioterapia, zelula amen transplantea eta tirosinkinasaren inhibitzaileekin egindako terapia indibidualizatuak azpimarra daitezke.

Askotan, pazienteak saiakuntza klinikoetan sartzen dira leuzemia baten tratamenduak dirauen aldian.

Linfomak

Linfomen barruan, Hodgkinen linfoma (HL) eta ez-Hodgkin linfoma (EHL) daude. Bi horiek minbizi kasu guztien % 5 inguru dira.

Hodgkinen linfoma arruntagoa bada ere, gaixotasun horren eragina ez-Hodgkin linfomarena baino askoz txikiagoa da. Gongoil hantuak edo tamaina handiagokoak, sukarra, gaueko izerdia edo pisu-galera agertzen direnean diagnostikatzen dira. Hodgkinen linfoma tratatzeko, polikimioterapia, kirurgia eta erradioterapia erabiltzen dira fase aurreratuetan. Halaber, saio klinikoetan, zelula amen transplantearen eraginkortasuna probatzen ari dira.

Ez-Hodgkin linfoma tratatzeko, sei tratamendu estandar erabiltzen dira: erradioterapia, kimioterapia, antigorputz monoklonalak, plasmaferesia, interferona eta, oso bilakaera moteleko kasu batzuetan, tumorearen bilakaera nolakoa den ikusten da, tratamendurik gabe. Saiakuntza klinikoetan, tratamendu mota berri batzuk probatzen ari dira, hala nola zelula amen transplantea eta txertoen antzeko produktuak erabiltzen dituzten beste tratamendu batzuk (biologiko izenekoak).

Birikako minbizia

Birikako kartzinomen artean, hiru mota nagusi eta desberdin daude: kartzinoma mikrozitikoa, kartzinoma ez-mikrozitikoa eta mesotelioma. Hasierako sintomak berdinak izan daitezke mota guztietan: molestia edo mina bularraldean, desagertzen ez den eztula, arnasa hartzeko zailtasuna edo odola espektorazioan. Askotan, ez dute sintomatologia espezifikorik eragiten.

Kartzinoma mikrozitikoa edo zelula txikiko kartzinoma

Erretzaileen artean agertzen da nagusiki, eta oso minbizi agresiboa da.

Kartzinoma ez-mikrozitikoa

Erretzaileengan zein erretzen ez dutenengan ager daiteke, baina arruntagoa da erretzaileen kasuan.

Mesotelioma

Oso tumore agresiboa da. Birikaren barne-estalduretan hazten da, hainbat substantzia kimikoren eraginpean egon ondoren (amiantoaren eraginpean, adibidez).

Tratamenduaren emaitzak eta biziraupena hobetzeko, pazienteak saiakuntza klinikoetan sartzeko ahaleginak egiten dira, kasu jakin bakoitzean eraginkortasun handixeagoa duten tratamenduak aplikatzeko. Onkohematologia, Sarkoma eta Biriketako Unitateak saiakuntza eta terapia estandarizatuei eta ikertzen ari direnei buruzko aholkuak ematen dizkie pazienteei.

Sarkomak

Gorputzaren ehun bigunetan (muskuluan, tendoietan, artikulazioetan, odol-hodietan eta abar) sortutako tumoreak dira. Tratamendua kirurgian, kimioterapian eta erradioterapian datza, sarkoma gehienak oso agresiboak baitira. Pazienteak saiakuntza kliniko batean sar litezke, saiakuntzako tratamenduak terapia konbentzionalak baino eraginkorragoak baitira.

Anatomia Patologikoa

Onkologikoan lortutako laginen azterketa mikroskopikoa, immunohistokimikoa edo molekularra. Biologia molekularrean (hots, mutazioen azterketa genetikoan) oinarritutako diagnostikoaren barruan, EGFR eta ALK geneek birikako minbizi ez-mikrozitikoan duten mutazio-estatusa aztertzen da. Mutazioren bat badago, xedera zuzendutako tratamendu espezifikoak aplikatzen dira.

Laborategia

Benopuntzio konbentzional bidez lortutako bena-odoleko laginetan tumore-markadoreak dituzten pazienteen aldez aurreko azterketa eta jarraipena.

Azterketa erradiologikoak

Onkologikoak patologia onkologikoko diagnostiko eta jarraipen erradiologikoa egiteko beharrezkoa den ekipamendu guztia du, ordenagailu bidezko tomografia axiala (OTA), erresonantzia nuklear magnetikoa (RMN) eta ekografia barne.

Medikuntza nuklearra

Positroien igorpen bidezko tomografia OTArekin (PET-OTA), tumore-lesioen azterketa metaboliko eta erradiologiko espezifikoa egiteko. Zentroak, halaber, gammakamera bat du tumore-ehunetan isotopoak finkatzeko aukera aztertzeko.

Bronkoskopia-Torakoskopia-Endoskopia Digestiboa

Bronkio eta biriketako lesioen, lesio mediastinikoen edo digestio-bideko lesioen laginak hartzeko eta ebaluatzeko arnasbidea edo digestio-bidea baliatzen duen teknika diagnostiko endoskopikoa da. Onkologikoko Endoskopien Unitateak edo Kanpo Zerbitzuak (Pneumologia-Toraxeko Kirurgia) egiten du ospitaleko instalazioetan.

Hezur-muineko ziztada

Teknika inbaditzailea da. Mokorrean egindako ziztada baten bidez, hezur-muinaren lagin bat erauzten da, odol-neoplasia batek hezur-muina kaltetu duen jakiteko edota tratamendu baten eraginkortasuna egiaztatzeko (tratamendua amaitu ondoren). Lagina fluxu-zitometria bidez analizatzen da, eta azterketa genetikoak egiteko erabil daiteke. Hematologia Zerbitzuak egiten du Onkologikoan, anestesia orokorraren beharrik gabe.

Diziplina anitzeko talde batean erabakiak hartzea

Espezialisten taldea astean behin biltzen da, eta kasu bakoitza aztertzen du. Taldekide bakoitzak kasu bakoitzaren inguruan duen ikuspegia azaltzen du, eta, eguneratutako protokoloetan eta literatura zientifikoaren gomendioetan oinarrituta, ahalik eta tratamendurik onena aplikatzea erabakitzen da.

Toraxeko kirurgiarako ebaluatu beharreko pazienteak kanpo-kontsultetako toraxeko kirurgialari batek hartzen ditu zuzenean, eta zentroan bertan egiten dira beharrezkoak diren interbentzio kirurgikoak.

Birikako minbiziaren arrazoi nagusia tabakoaren kontsumoa da. Pertsona batek birikako minbizia prebenitzeko egin dezakeen gauzarik garrantzitsuena erretzen ez hastea da, eta, erretzen badu, uztea.

Oraingoz ez da ezagutzen minbizi hematologikoak eta sarkomak prebenitzeko beste modurik.

  • Barne-medikuntzara bideratzea
  • Bigarren iritzia eskatzeko kontsultak
  • Pacientes de Seguros Privados
Lehen kontsulta Onkologikoan
  • Birikako kartzinoma
    • Azterketa osatzea
    • Biologia molekularra
    • Anatomia
    • Erradiologia
    • Markadoreak
    • Bronko-torakoskopia
  • Linfoma
    • Azterketa osatzea
    • Biologia molekularra
    • Anatomia
    • Erradiologia
    • Hezur-muinaren azterketa
  • Sarkoma
    • Azterketa osatzea
    • Anatomia
    • Erradiologia
Onkohematologia, Sarkoma eta Biriketako Unitatea
Tratamendua
Onkohematologia, Sarkoma eta Biriketako Unitatearen berrebaluazioa

Nolako arriskua du erretzaile batek birikako minbizia izateko?

Uste denez, birikako minbiziak eragindako heriotza guztien % 80 inguru erretzeko ohituragatik gertatzen da. Zenbat eta denbora gehiago erre eta egunean zenbat eta tabako gehiago kontsumitu, arriskua handiagoa izango da.

Nolako arriskua du erretzaile pasiboak birikako minbizia izateko?

Beste batzuek sortutako kea arnasten dutenek birikako minbizia izateko duten arriskua tabakoaren kerik arnasten ez duten pertsona osasuntsuek dutena baino % 20-30 inguru handiagoa da.

Nola detekta daiteke goiz gaixotasun onkohematologiko bat?

Sintomarik arruntena gongoil baten edo gehiagoren handiagotzea da. Horren ondorioz, normalean minik ematen ez duen masa edo protuberantzia bat agertzen da larruazalaren azpian. Lepoaren aldeetan, iztondoan, besapeetan edo klabikularen gainean detektatu ohi da. Medikuak miaketa bat egin behar du, infekzio bat ez dela baztertzeko.